Een warme zomermiddag op het terras

Aan de burgemeester van Delft, raadsleden en griffie,

Koningsdag, de vrolijkste dag boven de rivieren, begin van de avond. Mensen van buiten zijn altijd aangenaam verrast door de sfeer in Delft. Kleinschalig, open, vriendelijk. Zelfs het weer werkt dit jaar mee. Overal muziek, mensen van uiteenlopende achtergronden dragen oranje. Een broze man van 92 danst met een uitgelaten jongen in zwart jack. Hier ontstaan vriendschappen. Zo’n dag.

Tot 5 voor 8. Twee grimmige handhavers in uniform komen voor het podium staan en kijken streng op hun horloge. De mensen van het café stonden er trouwens al. Zenuwachtig. Ook kijkend op hun horloge, gebarend naar de band. Nog drie minuten, zegt de zanger. ‘Nee, nog twee’, bromt de man in uniform. De band speelt nog 120 seconden en stopt dan maar midden in een nummer. Het publiek scandeert nog even ‘we want more’, maar druipt dan af. Een enkeling durft nog het nummer te zingen waar deze band anders altijd mee eindigt: ‘Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen’…

Een paar uur later lig ik in mijn bed achter gesloten dubbele ramen, maar ik hoor nog steeds het feest op de Markt, hemelsbreed verder van mij vandaan dan het plein waar het vanaf 8 uur doodstil was. Die hebben kennelijk wel een vergunning tot ver na twaalven. Gaat het over de rust van de binnenstadbewoners of over vergunningen?

Een zwoele lenteavond. We lopen langs een terras, zien er bekenden en schuiven een stoel aan. Als we wat bestellen vraagt de bediening nerveus of we alle poten van de stoel binnen de grenzen van het terras willen zetten. Het is rustig op straat en de binnenstad heeft vrijwel nergens een stoep. Nee, maar anders krijgen ze een boete. Ik denk aan de studenten die gezellig op de stoep eten bij gebrek aan tuin en die ons altijd vrolijk groeten. Ik denk aan het echtpaar hier verderop die op zonnige dagen voor het huis zit met een krantje en een kop koffie.

Delft doet toch niet aan ondernemertje-pesten? Wordt Delft een betere stad, aantrekkelijker voor toeristen en bewoners als ordehandhavers tot op de seconde en de millimeter handhaven? Als iedereen zich zelfs op die paar zonnige dagen per jaar binnen verschanst? Of gaat het om de maatschappelijke opgave van een leefbare binnenstad waar mensen zich verbinden met elkaar? Willen we dat Delft een prettige stad is en blijft om te wonen, te werken en te recreëren. Een Delft met kansen en ruimte voor iedereen?

Intussen nemen ondernemers bewonderenswaardige initiatieven om Delft te laten bruisen: studentenstad, toeristische trekpleister, winkelstad. Ondernemerschap is immers de motor van de economie. Andere ondernemers huren op zondagmiddag kleinschalige muziek. Mensen ontmoeten elkaar op een terras, want muziek verbindt.

Vorig jaar begon het op een onverwacht zonnige dag. Voor buiten had het café niet op tijd een vergunning aangevraagd – ‘s morgens zag het er zelfs nog dreigend uit. De band staat binnen in de deuropening en een handhaver komt ze grimmig erop wijzen dat ze letterlijk geen voet over de drempel mogen zetten, want anders krijgt het café een boete.

Intussen zijn er tot ver na twaalven privéfeesten net buiten het centrum met heel wat meer dB dan de cafés is toegestaan, met of zonder vergunning – dat heb ik niet gevraagd. Die toegestane dB’s worden namelijk al overschreden op een terras waar mensen alleen met elkaar praten.

De paar cafés in de binnenstad die regelmatig muziek verzorgen als onderdeel van hun formule zijn op een kwade zondag ineens helemaal stil. Zondagsrust? In Delft? Als geen andere stad weet Delft dat muziek verbindt. Niet alleen tijdens de geweldige festivals met jazz, blues en theater, maar juist ook kleinschalig op een zondagmiddag.

U hoeft me echt niet nog een keer uit te leggen wat de regels precies zijn. Het gaat niet om regels hier, het gaat om mensen in de samenleving. Dit is een pleidooi om te luisteren. Te luisteren naar de ondernemers, muzikanten en bezoekers van buiten en van binnen Delft. Mensen die de participatiesamenleving vormen.

Klachten over geluidsoverlast moet u natuurlijk serieus nemen. Maar uw eigen regelgeving ook. Wat is de zin van een vergunning als een rustig terras zonder muziek het aantal dB al overschrijdt? Wat is de zin van een vergunning als een ander wel tot ver na twaalven harde muziek mag draaien? En wat is de zin van handhaving tot op de millimeter? Hulde voor het betrekken van vertegenwoordigers van bewoners en horeca. Jammer echter, dat dezen maar een kleine selectie van bewoners en horeca vertegenwoordigen. Nou net niet de mensen die zorgeloos genieten van wat levendigheid in de stad. Wilt u écht luisteren naar de opgave van de samenleving, dan betrekt u juist hen die beknot worden door deze regels. Want het mag niet zo zijn dat in een stad met een rijke diversiteit als Delft een paar klagers hun buren en een paar cafés en hotels hun concurrenten het leven zuur maken.

Nogmaals: het gaat mij niet om de regels en u hoeft ze niet nog eens aan mij uit te leggen. Het gaat mij om mensen. Bewoners, toeristen, muzikanten en ondernemers.

Marja van Bijsterveld wil zich profileren als een burgemeester voor de burgers. Een mensenmens. Iemand die luistert. Iemand die zich bekommert om de ongehoorden, zoals laaggeletterden. Heeft Delft zich sinds haar aanstelling mogen wentelen in een warm bad van menselijke betrokkenheid, of is dit slechts mooi weer spelen ?

Geachte burgemeester en raadsleden, graag hoor ik van u hoe u de maatschappelijke opgave van een fijne binnenstad voor iedereen invulling gaat geven. Met of zonder regels. Maar in elk geval met alle betrokkenen en niet alleen formele vertegenwoordigingen. Er ligt een lange zomer voor ons en ik ben ervan overtuigd dat u tijdig uw verantwoordelijkheid pakt, zodat we allemaal van deze zomer kunnen genieten. Het gaat uiteindelijk om de mensen in de stad.

Met hartelijke groet,

Caroline D. van Wijk – Binnenstadbewoner, voormalig TU-student, muziekliefhebber en ondernemer.

Wil jij ook wonen werken en leven in een bruisende stad? Teken dan de petitie: https://www.petities24.com/geluidsregels_in_delft_moeten_snel_bijgesteld_worden?utm_source=fb_share

Aarde #15

Aarde #15

“Maar ik heb nog steeds geen direct bewijs gezien dat de mens hiervoor verantwoordelijk is.” Eckard Uilenburg, minister van Energie, slaat zijn […]

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wanneer je deze website gebruikt, ga je akkoord met de toepassing van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

sluit