Aarde #15

“Maar ik heb nog steeds geen direct bewijs gezien dat de mens hiervoor verantwoordelijk is.” Eckard Uilenburg, minister van Energie, slaat zijn armen over elkaar en gaat achterover zitten.

De camera zwaait meteen naar links. De directeur van Ocean Clean Up legt haar arm losjes over de rugleuning. Glimlachend. “Ach, de aarde zal het niets uitmaken. Op een dag heeft de mens zichzelf uitgeroeid. Daarin neemt hij nog wat neven met zich mee: het merendeel van de dieren en planten. Maar de planeet blijft waar die zit in het zonnestelsel en er blijft ook echt nog wel wat leven over. Dat begint gewoon weer van vooraf aan. Ik sluit niet uit dat er over een paar miljoen jaar weer nieuwe vormen van intelligent leven zijn ontstaan. Net als elders in het universum.”

Geïrriteerd veegt Esther verder op haar tablet en drinkt het waterflesje helemaal leeg. Als er eindelijk eens iemand tegenwicht biedt aan zo’n Uilenburg, moet ze meteen weer doorslaan naar buitenaards leven. Of dat er wat mee te maken heeft. Verder blijft het een welles-nietesdiscussie. Een ieder ziet wat zij wil zien. In hetzelfde feit kunnen beiden een tegengesteld bewijs zien; Eckard ziet smeltend ijs dat nog meer ijs doet smelten, Ocean Clean Up legt een relatie met de mens en ze zullen elkaar nooit overtuigen. Je wordt er moedeloos van. Esther houdt meer van het verleden. Daar valt niets meer aan te doen, dat valt alleen nog te ontdekken. Als je maar diep genoeg graaft, heeft niemand belang bij de ene waarheid of de andere. Soms laait er een wetenschappelijke discussie op, maar wetenschappers kennen een sportiviteit die politici missen. De ware aard van de wetenschap is immers dat iets waar is tot het tegendeel bewezen is. Hoe meer tegendelen je vindt, hoe fijnmaziger je theorie, hoe scherper je bevindingen.

Hier, een natuurfilmpje. Nog één en dan gaat ze verder. Een camera scheert over bossen. Ineens gebouwen ertussen. Planten en struiken op de daken. Bomen tussen de barsten van asfalt. Een reuzenrad, overwoekerd alsof het een pergola is. Een hert schiet weg. Het is Tsjernobyl, ziet ze nu in het bijschrift. Verlaten door mensen, al die decennia na de kernramp.

Timo roept haar wakker uit haar gesurf: “We hebben wat!”

Het zou tijd worden. Traag staat Esther op. Ze zijn al drie weken aan het graven omdat een of andere toerist hier een menselijk bot zou hebben gevonden. Waarschijnlijk een afrekening in de woestijn van een paar jaar geleden. Of een paar dagen. Vlees vergaat snel in deze omgeving, vraag maar aan Youssef, de lokale kok van de site. Sloom van de warmte sjokt ze naar de afgraving. Tien meter in de felle zon en je bent compleet doorweekt. Ze wou dat ze in Utrecht was gebleven. Minder spectaculair, maar ook dat is wetenschap. En niet zo warm.

Timo is minder sloom. Hij staat gewoon te springen in de meters diepe kuil en wijst naar beneden. Ze moet de kuil in om het te kunnen zien. Gelukkig is die overdekt. Terwijl ze tree voor tree de ladder afdaalt, volgt ze de sedimenten. Het is hier vruchtbaar geweest, ziet ze aan de kleilagen, niet eens zo diep onder het zand. Voor de mens er kwam, was hier oerwoud. Overal ter wereld is de natuur veranderd op het moment dat de mens er voet aan wal zette. Wetenschappelijk feiten, maar het verband is altijd moeilijk te leggen. Tenzij iemand kan bewijzen dat Homo Sapiens er veel eerder was dan die veranderingen. En dan nog.

Als ze naast Timo staat, druipt het zweet in haar ogen. Ze wil het afvegen met haar mouw, maar ze draagt een mouwloos T-shirt. Ze veegt haar natte voorhoofd dan maar af met haar natte pols. “Wat is er, Timo?”

Timo knikt ongeduldig naar de kleiachtige wand van de kuil. Dan ziet ze het. Een scherf van een bot. Het zou een stuk van een schedel kunnen zijn.

“We denken dat het compleet is”, zegt Timo.

“Waarom?”

“Moet je zien hoe gaaf die schedel is. Waarschijnlijk is deze man liggend begraven.”

“Schedel? Mens? Begraven? Wat een aannames voor een wetenschapper”, bestraft ze hem. Maar ze snapt zijn opwinding. Een schedel van menselijke afmetingen in een laag van lang voordat er hier menselijke resten zijn gevonden. “Graaf maar uit.”

Weten hoe het afloopt? Mail naar aarde15@clineschrijft.nl

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wanneer je deze website gebruikt, ga je akkoord met de toepassing van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

sluit